Anna Karpowicz

Aktywnie współpracuję z kompozytorami w Polsce i na świecie, mam w dorobku ponad setkę premier, w tym koncerty fletowe, utwory kameralne i solowe. Poszukuję nowych środków wyrazu, opracowując autorskie rozszerzone techniki wykonawcze, ale w muzyce współczesnej najbardziej interesuje mnie kontekstowość i nadawanie znaczeń.

Moje eksperymenty z formą prezentacji muzyki klasycznej i współczesnej oraz moja pasja do programowania narracyjnego zawsze mieściły się w roli klasycznie wykształconej flecistki i nie przekraczały granic wyznaczonych przez dyplom Hochschule für Musik Detmold. Mimo że odebrałam wiele nagród „za odwagę”, w mojej pracy artystycznej zarysowała się bariera trudna do przekroczenia.

Łącząc rolę flecistki i kuratorki, wielokrotnie tworzyłam autorskie utwory z potrzeby, z inspiracji. Z mojej inicjatywy powstały takie albumy jak AVE VIRUS Hashtag Ensemble, czy ostatni SYRENA:RE nagrany dla FSR z Dominikiem Strycharskim. Napisałam dwa utwory site-specific do poezji Ireny Klepfisz, które były emitowane na falach radiowej „Dwójki”, co jest spełnieniem marzeń niejednego kompozytora w Polsce. Mimo to, nigdy nie identyfikowałam się jako kompozytorka.

Moja rezydencja w WOK ma nie tylko pomóc mi wejść w wybraną, nową i bardziej bezpośrednią formę ekspresji, użyć nowych narzędzi czy badać nowe sposoby praktykowania sztuki, ale przede wszystkim „oswoić” nową rolę – kompozytorki.

EKSPERYMENT zaczyna się w przestrzeni nadawania znaczeń, w sferze wyobraźni i podstawowych przekonań – kim jestem, co mnie definiuje i co jest dla mnie możliwe. Każda forma artystyczna powstaje w granicach, jakie wyznaczył dla siebie twórca. Moim zadaniem w ramach rezydencji w WOK jest praca nad przesunięciem tych granic.

Z muzyką pracuję nieprzerwanie od 25 lat, ukończyłam HfM Detmold, jestem laureatką Paszportu Polityki i Koryfeusza Muzyki Polskiej wraz założonym przeze mnie Hashtag Ensemble. Otrzymałam medal ministra Zasłużony dla Kultury Polskiej, a także dwa Fryderyki. Byłam „fellowsem” przy Europejskiej Radzie Muzycznej i ukończyłam Leadership Academy for Poland. W zeszłym roku byłam nominowana do nagrody Kobieta Roku magazynu Forbes za otwarcie festiwalu Droga Dō.

Wraz z Markiem Brachą prowadzę festiwal WarszeMuzik, wprowadzając muzykę klasyczną do kamienic-ostańców na terenie byłego getta warszawskiego. Współzakładałam Instytut Mieczysława Wajnberga, jednego z moich ulubionych kompozytorów. Współotwierałam Hashtag Lab jako Społeczną Instytucję Kultury, zainicjowałam AżTak Festiwal, kierowałam pasmem repertuarowym. Programuję międzynarodowy festiwal Droga Dō, w którym szczególną rolę odgrywają koncerty w Japonii.

Moim ukochanym formatem jest muzyka kameralna, a moją misją – tworzenie serdecznych i autentycznych spotkań przywracających praktykę muzykowania domowego. Stąd podwórkowe koncerty WarszeMuzik, założenie Hashtag Labu w starej wilii, inicjatywa w Instytucie Wajnberga „Domówka u Mietka”, czy udźwiękowienie domu Sugihary w ramach festiwalu Droga Dō.

Nie potrafię i nie lubię dzielić muzyki klasycznej na historyczną i współczesną, zapisaną i improwizowaną, notowaną i intuicyjną, co ma swoje odzwierciedlenie w siedemnastu albumach, które nagrałam dla ANAKLASIS, KAIROS, Bołt, DUX, FSR czy Requiem Records.