Rezydencje WOK: dzienniki

Moja zmiana to wyjście z imaginarium do realu.

Potrzebę radykalnej zmiany w relacjach z więcej-niż-ludźmi zauważyłam, gdy próbowałam zdefiniować kryzys klimatyczny jako kryzysu dialogu.

Poprzez swoją aktywność uparcie dążę do tego, by zmienić Polskę w kraj przyjazny dla wszystkich, w miejsce wypełnione akceptacją, radością i wolnością ekspresji.

Pomysły na projekty zwykle przychodzą mi do głowy ze wszystkiego, co widziałam, słyszałam i czytałam w określonym momencie, a to wymaga czasu i możliwości skupienia się na tym procesie.

Czego warszawskie środowisko artystyczne oczekuje od niezależnych przestrzeni twórczych?

Na rezydencji chciałabym się przyjrzeć sobie i postarać się zrozumieć, czy/i w jaki sposób mogłabym połączyć w swojej karierze świat naukowy i artystyczny.

Zajmuję się analizą doświadczenia pracy opiekunek osób starszych. Zdałem sobie sprawę, że naukowy sposób produkcji wiedzy nie pozwala na pracę z emocjonalnym wymiarem zebranego materiału oraz z moimi własnymi emocjami.

Rezydencję chcę potraktować jako okazję do odpoczynku po niemal roku prekariackiej pracy nad spektaklem, a także opracować plan rozwoju zawodowego pod kątem dalszej pracy w Polsce i kontynuowania nauki.

Będąc zaangażowaną w działalność Spółdzielczej Farmy MOST, chciałabym przemyśleć swoją funkcję/misję i konsekwentnie ją realizować.

W ramach rezydencji w WOK chciałabym przeprowadzić badania na temat przecięcia niepełnosprawności, sztuki i dostępności w kontekście polskim.

W ramach rezydencji chcę doświadczyć przerwy i zebrać materiały do rozdziału o tym, jak robić przerwę. Jak traktować przełomowe sytuacje dojścia do ściany swojej wyporności, siły, nadziei jako możliwe momenty zmiany swojego sposobu pracy, a także funkcjonowania całej branży kultury i sztuki.

W ramach programu chcę zastanowić się nad nową formułą dla mojego pisania. Chciałbym odwiedzić miejsca, które są na mapie historii mojej rodziny. Wyjazdy pozwoliłyby mi wyjść z kontekstów, w których na co dzień funkcjonuję (jako rodzic/mąż/badacz) i spojrzeć na tę historię i siebie inaczej (jak na Polaka-Ukraińca/Ukraińca-Polaka).

Zgłosiłam się na rezydencje z potrzeby przyjrzenia się sobie z dystansu. Codzienne „dzieciowe” obowiązki wprowadzają rutynę, piramidę zobowiązań zbudowaną z poczucia odpowiedzialności za zdrowie i bezpieczeństwo maluszków. Zastanawiam się, jak można to wypośrodkować – być dla dzieci, ale i dla siebie.

W ramach rezydencji chcemy potraktować pracę nad książką poetycką Anouk Herman jako okazję do wypracowania zrównoważonej i realnej strategii działania w momencie, gdy zakres naszych przedsięwzięć wciąż się rozrasta.

W ramach rezydencji WOK podejmujemy działania nastawione na proces. Chcemy zastanowić się nad przyszłością kolektywu, jego działaniami, wartościami i strukturą – w jaki sposób możemy ułatwić i usprawnić podejmowane przez nas działania?

Rezyliencję rozumiem jako zdolność do adaptacji, ale również do regeneracji, do refleksji, do pozostawania w niepewności, w stanie „pomiędzy", w wyczekiwaniu, w „nie teraz", w „nie tutaj", w „być może". Prywatnie i zawodowo znajduję się w wielu obszarach „pomiędzy".

W trakcie rezydencji chciałabym skupić się na zaplanowaniu swojego rozwoju jako mentorka kreatywności: znaleźć na to odpowiednie określenie, zarysować cele, przetestować sposoby działania i rozpoznać potrzeby środowiska.

Od kilku lat intensywnie rozwijam twórczość łączącą sztukę i zaangażowanie społeczne. Moje prace – obrazy, rysunki, murale, akcje uliczne – stanowią osobisty komentarz do aktualnych wydarzeń politycznych i społecznych.

W sztuce poruszam tematy, które są często pomijane w środowisku queerowym, a osoby zmagające się z nimi czują się osamotnione, nie mówią o nich.

W ramach rezydencji chciałabym znaleźć drogę, która pozwoli mi na tworzenie książek non-fiction i utrzymanie się. Widzę swoją życiową i artystyczną misję jako dostarczanie nowych narracji w świecie, w którym dominuje obraz człowieka jako konsumenta, życia jako gromadzenia, a rozwoju jako wiecznego wzrostu gospodarczego.

Chcę się zająć sobą i na nowo zastanowić się, czego chcę w życiu artystyczno-zawodowym. Pierwszy raz aplikuję na rezydencję, nie zakładając jakichkolwiek efektów artystycznych. Chcę, żeby celem był sam proces, w ramach którego mam nadzieję zmapować swoje mocne strony oraz wypracować nowy model funkcjonowania zawodowego w obrębie praktyk artystycznych.

Zgłosiłam się na rezydencję, żeby przyjrzeć się swojemu ciału – mojemu największemu zasobowi w pracy twórczej i społecznej. Chcę je wzmocnić, żeby świadomie wybierać, w jakich dyscyplinach kultury chcę dalej uczestniczyć i komu poświęcać swoją uwagę i energię.

W ramach rezydencji chciałbym zastanowić się, w jaki sposób rezyliencja/odporność – zarówno w kontekście adaptacyjnych strategii psów, jak i ludzi pracujących z nimi na co dzień – może znaleźć odzwierciedlenie w moim procesie twórczym.

Zgłaszamy się do programu, ponieważ rezydencja wspiera refleksję. To ważny czynnik/etap w procesie artystycznym, dla którego często nie ma czasu ani wsparcia, bo liczy się głównie produkt ostateczny.