WOK.radar

Do czego mógłby się przydać pluralizm polityczny, skoro nie oferuje rozwiązania fundamentalnych konfliktów społecznych, a wydaje się wręcz je afirmować? W dzisiejszych różnorodnych społeczeństwach, w których żyją obok siebie ludzie o różnych preferencjach seksualnych, odmiennego wyznania i o zniuansowanym stosunku do religii w ogóle, z doświadczeniem wielokulturowości czy mówiący w domu różnymi językami, nie mamy właściwie dla niego żadnej alternatywy.

Kiedy przyjechałam do Turcji na studia doktoranckie, zupełnie inaczej wyobrażałam sobie swoją przyszłość. W 2017 roku w moim rodzinnym mieście miały miejsce masowe aresztowania Ujgurów i to zmieniło bieg moich marzeń. (…) 3 września 2024 roku zakończyłam ośmioletni etap życia w Turcji i przyleciałam do Warszawy.

Rok 2025 to kolejny, w którym technologie cyfrowe zajmują ważne miejsce w dyskursie publicznym, pobudzają wyobraźnię, a część z nich rzuca wyzwanie utartym sposobom myślenia i nawykowym działaniom. Pojawienie się wielkich modeli językowych (LLM), takich jak np. Gemini czy ChatGPT, oznacza oddanie w ręce ludzi narzędzia, które może wspomagać pracę i kreatywność, ale też – z drugiej strony – może tę kreatywność ograniczać, wyręczać w wykonywaniu zadań trudnych i często niewdzięcznych, bo wymagających namysłu, spokoju i czasu.

Jak doświadczenie macierzyństwa zmienia osoby pracujące w zawodach artystycznych?; jak wpływa na ich sytuację zawodową i na codzienną pracę?; jakim wyzwaniem jest próba łączenia przestrzeni zawodowej z zadaniami opiekuńczymi?

Pierwsze zjazdy ,,Współmyśleń” – spotkań sieciujących osoby zajmujące się badaniami artystycznymi - przygotowały grunt dla działań samobadawczych i samorzeczniczych, które zamierzamy rozwijać w przyszłości jako nieformalna grupa. Tekst ten nie jest więc podsumowaniem zamkniętego projektu, lecz śladem trwającego wciąż procesu. To zarazem fragment niejednorodnego, wielogłosowego archiwum współpracy i zapowiedź naszych przyszłych działań. Planujemy stopniowo dzielić się kolejnymi częściami tego archiwum, zaczynając od opowieści o doświadczeniu facylitacji z perspektywy osób odpowiedzialnych za wspieranie procesu grupowego.

Czy sektor artystyczny w Europie ponosi zbiorową odpowiedzialność za osoby artystyczne,
które były zmuszone do relokacji lub przemieszczenia się z powodu prześladowań lub łamania
ich praw człowieka? Jestem zdania, że tak właśnie jest.

Tekst analizuje ulotną naturę przestrzeni, pamięci kulturowej i tożsamości, przedstawiając transnarodowe przykłady złożoności zjawiska przynależności.